Een nieuw hoofdstuk

Ruim een jaar geleden schreef ik hier mijn eerste blog. Na maanden schrijven over de verschillen tussen Italianen en Nederlanders, het delen van recepten en het geven van tips over de mooie plekken die Italië te bieden heeft, is het tijd voor een nieuw hoofdstuk!

Morgen vertrek ik hopelijk voor goed naar het mooie Italië. dat betekent nog meer stof om over te schrijven en nog meer Italiaanse recepten die ik kan delen. Het heeft eventjes stil gelegen, maar SHAre Italy is klaar voor iets nieuws! Nieuwe ideeën voor blogs, nieuwe ideeën voor het bedrijf en tijd voor nieuwe avonturen!

Maar nu eerst het verhaal naar de verhuizing toe. Wat een maanden...

Uiteraard kwam dit niet uit de lucht vallen en waren Cris en ik al even klaar met Nederland en dus was het afwachten tot de olympische spelen voorbij waren en de kosten zouden zakken in Bormio. Dit gebeurde alleen niet en ik zat toch wel met de onrust dat ik er echt klaar voor was. 'Bel anders even een makelaar, die kunnen misschien wel inschatten hoe het zal verlopen.' Na deze zin uitgesproken te hebben aan Cris is alles in sneltreinvaart gegaan. Vanuit Nederland was het toch lastig te regelen en Cris zat gelukkig nog in zijn proeftijd. Het risico nemen of door blijven proberen en straks met een maand opzegtermijn zitten? Cris nam het risico en wat ben ik daar blij mee! Proeftijd opgezegd, 4 dagen later in de auto vertrokken naar Italië en 3 dagen daarna werd ik gebeld 'we hebben een huis en ik heb een baan.' Het huis is dan wel niet in Bormio, maar alsnog dichtbij en in een prachtig gebied!

Vanaf die dag ging alles in sneltreinvaart. Cris begon zijn leven daar en ik begon hier mijn leven af te sluiten. Beide apart, beide in een andere situatie, beide wetende dat we een nieuwe toekomst tegemoet gingen. Dit heeft 2 maanden geduurd en dat was niet makkelijk. Normaal haal je samen een sleutel op en vier je dit soort hoogtepunten samen, dit moest nu apart. Hoe vervelend deze situatie ook was, het geeft ook wel weer een extra bevestiging hoe gek je op elkaar bent en nogmaals, we wisten waarvoor we het deden.

Het is nogal een geregel, maar ik had alle tijd, dacht ik...

De katten moesten gevaccineerd worden voor hondsdolheid, anders mogen zij de grens niet over en ook moesten wij even vragen hoe we hen (vooral Fonzi) het beste konden drogeren. Hierover later meer, maar de drugs was binnen ;).

Tussendoor had ik nog wat pastaworkshops staan, wilde ik natuurlijk iedereen nog zoveel mogelijk zien en moest er ingepakt worden. Uiteindelijk best een drukke planning deze maanden en werd het met inpakken toch nog erg stressvol aan het einde. Je hebt altijd meer dan je denkt. Daarnaast natuurlijk het geregel van alle contracten stoppen, jezelf overal uitschrijven en het beste van alles, je zorgverzekering stopzetten. Hier heb ik wel een klein feestje om gevierd!

Cris kwam het laatste weekend met een busje naar Nederland om de spullen op te halen en de katten mee terug te brengen. Op dat moment leefde ik al 2 maanden in de stress met weinig rustmomenten, weinig slaap, het busje was kleiner dan verwacht, ik maakte mij zorgen om de katten en ik moest in 3 talen spreken. Mijn stresslevel zat op een kookpunt. Ik was dus niet helemaal mijzelf en je mag gerust zeggen dat er een heks in mij naar boven kwam. Nogmaals sorry aan iedereen die dit moest ervaren haha (uiteraard heb ik dit ook al face to face verteld ;)), maar deze explosie was ook wel even lekker. De volgende dag het huis schoongemaakt, de katten die inmiddels in Italië waren aangekomen en dus viel alles van mij af en hingen mijn schouders na maanden weer een centimeter lager!

Nog even een zijtak in dit verhaal naar de katten. Zij hadden Diazepam gekregen en bij Luna begon dit al na zo'n 10 minuten te werken. Zo viel ze na enkele stappen om, zwalkte ze lekker door de kamer heen, maar ging ook met alles wat ze tegenkwam spelen. Normaal gesproken is Luna niet zo speels, maar oké zal er wel bij horen. Fonzi ging op een gegeven moment liggen en keek nogal stoned uit zijn ogen en werd ook een beetje wiebelig. Tijd om te gaan. Luna heeft 5 uur lang gemiauwd... Elke keer als Cris belde, hoorde ik haar op de achtergrond. Even gegoogeld of dit normaal was en in een klein percentage van de gevallen worden katten er hyperactief van, hebben wij weer... Uiteindelijk werd ze toch wel moe van zichzelf en hebben ze beide nog even geslapen. Al met al een goede reis dus!

Dan stond mij alleen nog maar een workshop en heeeeeel veel tijd met familie en vrienden te wachten. Wat heb ik genoten deze weken van iedereen en de tijd samen met mijn ouders. Dat is namelijk voor deze 1,5 week mijn thuis. Ik ben op dit moment op papier gezien dakloos en werkloos en eerlijk gezegd was dat even heerlijk voor deze dagen! Echt even helemaal tot rust gekomen om morgenochtend relaxed de trein in te stappen, op naar Cris, op naar mijn nieuwe thuis, op naar mijn nieuwe leven!

Wordt vervolgd...