Camogli

Daar gingen we dan, onze allereerste trip samen! Dit was in de coronatijd, dus het meest makkelijke was om met de auto te gaan. Achteraf gezien was dat goed bevallen want we gingen met een beladen auto weer terug naar huis. Op de terugweg had de auto flinke moeite bij het wegrijden van stoplichten, als een soort brumbrum reden we terug en we moesten iets vaker tanken haha.

Voor deze eerste trip had Cris een prachtige route uitgestippeld. We begonnen uiteraard in Milaan, waar ik voor het eerst kennis maakte met zijn ouders. Van Milaan naar Camogli, van Camogli naar Toscane en weer terug naar Milaan met verschillende tussenstops. Vandaag neem ik je mee naar Camogli.

Camogli zal niet zo snel een lichtje doen branden vermoed ik en dat het maakt het gelijk al een perfecte plek. Ik ben dol op plekken die nog niet zo bekend zijn bij (Nederlandse) toeristen. Camogli ligt ongeveer 3 kwartier rijden bij Genova vandaan. Heb je een trip naar Genova gepland, raad ik aan dus een stukje verder te rijden. Genova is mooi, maar niks bijzonders en toeristisch. Camogli is rustig, authentiek en biedt nog steeds alles wat Genova je ook te bieden heeft. Cris had een mooi appartementje geregeld, niet direct aan het strand, maar de zee was vanuit het raam goed te zien, prachtig! Dit was mijn eerste echte ervaring met Italië (eindelijk!). Milaan tel ik dus niet mee, want dat vind ik niet echt Italië, zoals in mijn Milaan blog te lezen is haha.

Wat is er in Camogli te doen? Helemaal niks! En dat maakt het naar mijn mening fantastisch! Of je ligt lekker bij de zee of je maakt een wandeling in de bergen. Echter... als je gaat wandelen in de bergen, pas op voor de slangen ;). Een beroemde wandeling is van Camogli naar Portofino. Deze stond dus ook gepland. In de ochtend een heerlijke koffie gedronken bij Il Bricco caffè. Hier hadden ze allerlei speciale koffies met siropen en bijzondere smaakjes. Cris maakte nog even een praatje met de eigenaresse van het café en een local die erbij stond om te vragen hoe we precies moesten lopen. Met de juiste tips op zak begonnen we aan onze tocht. Via smalle weggetjes die af en toe uitmonden in de meest mooie uitzichten over de Ligurische zee. Helaas konden we de wandeling niet helemaal afmaken, omdat het water te hoog stond. Hierdoor was een gedeelte van de route niet te belopen. Houdt dus van te voren het weer in de gaten, alleen bij lange tijd droogte is deze route te belopen. Neemt niet weg dat het ook bij hoog water een leuke route is om te lopen, alleen moet je eerder weer terug.

Voor ons opzich geen ramp, we hadden al een flink stuk gelopen en we waren goed hongerig. Gelukkig waren we net langs een restaurant gelopen. Zo kwamen we uit bij Ristorante del Mulino da Drin. Een totaal afgelegen restaurant met een fantastisch uitzicht. Trofie pesto is één van de bekendste gerechten uit Liguria, dus dat maar proberen! Ik dacht dat ik niet zo van pesto hield, maar dit was de eerste keer dat ik echte pesto heb geproefd. Wat in Nederland als pesto wordt verkocht is echt niet te vergelijken. Bij het afrekenen kwam de kok uit de keuken gelopen, een nonna. Nou dat verklaart gelijk waarom we hier zo heerlijk gegeten hebben.

Met de buik gevuld konden we beginnen aan onze terugreis. Heel toevallig vroeg ik op de heenweg aan Cris of er slangen leven in Italië. Die leven er, maar dit zijn niet hele grote of gevaarlijke slangen. "oh een beetje zoals adders in Nederland?" "ja dat denk ik inderdaad, maar ik heb er in mijn leven nog nooit één gezien en heb dit soort routes vaak met mijn vader gelopen". Hele geruststelling, totdat.... Er een dikke zwarte slang voor mijn voeten de rotsen in glipte. Ik heb denk heel Camogli of misschien wel liguria bij elkaar gegild. Cris vond het daarentegen fantastisch. Cris had hem niet gezien, dus die bleef nog even bij de rotsen kijken of hij misschien nog terug kwam. Tot op de dag van vandaag loop ik niet prettig tijdens mijn wandelingen in Italië. Een vriendin van mij heeft een jaar in Australië gewoond en 2 keer een slang gezien, ook zij gaf aan dat het echt bad luck is dat ik een slang heb gezien en dit waarschijnlijk niet zo snel weer zal gebeuren. Toch heb ik een beetje een slangentrauma. Zowat op mijn tenen liepen we verder en bij elke ritsel sprong ik een meter de lucht in. Gelukkig was daar een barretje. Bar dai Muagetti, waar de terrastafels aan de railing gemaakt waren. Hierdoor kon je een drankje drinken met ja alweer een prachtig uitzicht. Ik kon met een glas wijn even tot rust komen.

Eindelijk terug in het dorp liepen we langs een heel schattig restaurantje (Ostaia da ö Sigù), dus Cris naar binnen om te reserveren voor de avond. En wie stond daar? De local die ons in de ochtend de weg had gewezen. Vol enthousiasme nam ze de reservering aan en in de avond hadden wij de beste tafel, met jawel het meest mooie uitzicht op zee. Ook hier was het eten weer onwijs genieten.

Voor een eerste ontmoeting met Italië had dit echt niet beter gekund en ik raad het dus echt iedereen aan. Vergeet niet om een focaccia te halen bij Revello. Ook focaccia is een specialiteit uit Liguria en totaal anders dan hoe wij een focaccia kennen, maar onwijs lekker. Laat je het weten als je geweest bent, ik ben benieuwd naar jullie ervaring?!